Start | Mapa | Twój dzielenicowy | Kontakt
Dzisiaj jest Piątek 19 października 2018 roku

    
Programy prewencyjne


NIEBIESKA KARTA

Policyjny telefon zaufania 059 848 01 11

Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia " od 01.08.2002 r. zmieniło numer ogólnopolskiego telefonu dla ofiar przemocy w rodzinie.


Od tej pory funkcjonują następujące telefony:
  • nr 0 801 1200 02 (płatny pierwszy impuls)
    czynny:
    - od poniedziałku do soboty w godz. 10.00 - 22.00;
    - w niedziele i święta od 10.00 do 16.00.
  • numer płatny (022) 6660060
    czynny:
    - od poniedziałku do piątku w godz. 10.00 - 22.00

Jeśli znane są Ci przypadki przemocy w rodzinie, a boisz się interweniować dzwoń 059 848 01 11



Przemoc w rodzinie

Przemoc domowa przez wiele lat nie była w Polsce nazywana po imieniu. Używaliśmy różnych określeń: "awantury domowe", "kłótnie rodzinne", "nieporozumienia małżeńskie" itd. Wszyscy wiemy, że ludzie mają trudne chwile w małżeństwie lub problemy wychowawcze, ale sądzimy, że powinni sami sobie z nimi radzić i nie należy się wtrącać z zewnątrz w "sprawy rodzinne". (...) 

Zdarza się jednak, że mężowie mocno biją pięściami i kopią swoje żony, wyrywają im włosy, rzucają o ścianę, obrzucają najgorszymi wyzwiskami i grożą śmiercią, że ranią swoje dzieci i wzbudzają w nich śmiertelne przerażenie. Zdarza się, że kobiety głęboko ranią mężczyznę szyderczym lub obelżywym słowem, rzucają nożem lub żelazkiem, potrafią okrutnie bić swoje dzieci, niszczyć ich zabawki, szarpać za uszy, popychać, szczypać i bić po twarzy. Zdarza się, że dorośli ludzie potrafią mówić i robić straszne rzeczy swoim starym i zniedołężniałym rodzicom. 

W takich i podobnych sytuacjach słowa "awantura", "kłótnia", "konflikty" już nie wystarczają, są zbyt łagodne i często ukrywają prawdę o tym, co naprawdę dzieje się w rodzinie. Powinniśmy wtedy mówić, że jest to przemoc w rodzinie lub przemoc domowa. Kodeks Karny posługuje się terminem "znęcanie się" lub "maltretowanie", ale do ostatecznego zakwalifikowania czynów przemocy domowej dochodzi bardzo rzadko, po długiej i bardzo trudnej dla ofiar przemocy drodze postępowania przygotowawczego i sądowego.

Powstrzymanie sprawców przemocy domowej pomaganie ofiarom może być prowadzone na wiele sposobów. Oprócz interwencji policji, prokuratury i sądów, mogą i powinni być pomocni sąsiedzi, pracownicy socjalni, lekarze i pielęgniarki, pedagodzy, organizacje pozarządowe i samorząd gminny. (...)

 Istotą przemocy domowej jest przewaga sił sprawcy nad osobą krzywdzoną, a także poczucie jego bezkarności. Dostarczanie wsparcia społecznego i pomocy psychologicznej ofiarom oraz powstrzymywanie sprawców powinno przywracać równowagę sił i zmniejszać poczucie bezkarności przemocy. 

W Polsce dopiero od niedawna zaczęliśmy się zajmować przeciwdziałaniem przemocy domowej i jesteśmy dopiero na początku drogi do systemu skutecznego pomagania. Do tej pory to policja najczęściej miała do czynienia ze sprawcami i ofiarami przemocy, ale poza interwencjami domowymi niewiele się działo. Sprawcy pozostawali z poczuciem bezkarności, a ofiary z przekonaniem, że są osamotnione w swej tragedii i że nikt im naprawdę nie pomaga (...). 

Mamy nadzieję, że opracowana i sprawdzona w praktyce przez stołecznych policjantów procedura "Niebieskich Kart: okaże się pomocna w zwiększaniu skuteczności przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Także pracownicy socjalni wprowadzają do swojego postępowania diagnostycznego własny odpowiednik "Niebieskiej Karty" (...). 

Działania zwiększające bezpieczeństwo ofiar i rozwijające ich zdolności do samoobrony przed przemocą nie mogą obciążać służb interwencyjnych policji. Niezbędne jest więc tworzenie lokalnych koalicji dla przeciwdziałania przemocy domowej, obejmujących m.in. dzielnicowego, pracownika socjalnego, pedagoga, kuratora, przedstawicieli organizacji pozarządowych itd (...). 

Interwencja w sprawach domowych jest trudnym zadaniem i czasem łatwiej jest ścigać pospolitych przestępców niż słuchać szlochającej kobiety i patrzeć na przestraszone i posiniaczone dzieci. Zwykle okazuje się, że przemoc w rodzinie ma długą historię. Sama interwencja przerywająca doraźnie sytuację przemocy nie może załatwić wszystkich spraw. Jednak wiele może zależeć od sposobu jej przeprowadzenia, od tego jak policjant będzie rozmawiał z ofiarami i ze sprawcą, jak trafnie i dokładnie sporządzi opis sytuacji przemocy. Oznacza to między innymi potrzebę uzyskiwania przez osoby interweniujące wiedzy o naturze i specyfice zjawiska przemocy domowej oraz uczenia się umiejętności potrzebnych do prawidłowej interwencji.

Dr Jerzy Mellibruda
Dyrektor Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych 

 

Jeśli znane są Ci przypadki przemocy w rodzinie, a boisz się interweniować dzwoń 059 848 01 11


Mity, stereotypy, powiedzonka

Wiele społeczeństw aprobuje przemoc w domu. Świadczą o tym chociażby powszechnie panujące mity, stereotypy, przysłowia i porzekadła utrudniające prawidłowe reagowanie na akty brutalności czy okrucieństwa wobec bliskich. 

Wszystkie mity przekonują o słuszności braku reakcji ze strony świadków przemocy, ofiary zmuszają do milczenia, a sprawców utwierdzają w przekonaniu bezkarności czynów:

 

"Przemoc w rodzinie to sprawa prywatna, nikt nie powinien się wtrącać."

NIEPRAWDA!!!

Przemoc, wykorzystywanie, bicie. krzywdzenie osób bliskich jest przestępstwem, tak samo groźnym i podlegającym karze jak przemoc wobec obcych!!!

 

"Przemoc zdarza się tylko w rodzinach z marginesu społecznego"

NIEPRAWDA!!!

Przemoc w rodzinie występuje we wszystkich grupach społecznych, niezależnie od poziomu wykształcenia czy sytuacji materialnej

 

"Przemoc jest wtedy, gdy są widoczne ślady na ciele ofiar"

 NIEPRAWDA!!!

Przemoc, to nie tylko działania pozostawiające siniaki, złamania czy oparzenia, to także poniżanie, obelgi, zmuszanie do określonych zachowań, grożenie, zastraszania.

 

"Jeśli ktoś jest bity, to znaczy, że sobie na to zasłużył" 

 NIEPRAWDA!!!

Nikt nie zasługuje na bicie, krzywdzenie maltretowanie bez względu na to co zrobił czy powiedział. Nikt nie ma prawa znęcać się, poniżać, bić innych.

 

"Policja nie powinna interweniować w sprawach rodzinnych"

 NIEPRAWDA!!!

Przemoc domowa nie jest sprawą rodzinną, jest przestępstwem ściganym przez prawo. Policja jest powołana do ochrony bezpieczeństwa osób, zapobiegania popełnianiu przestępstw i ścigania sprawców bez względu na to czy ofiara należy do rodziny sprawcy czy nie.

 

"Ofiary przemocy w rodzinie akceptują przemoc" 

 NIEPRAWDA!!!

Ofiary przemocy domowej zawsze próbują się bronić, ich działania są jednak mało skuteczne. Wypróbowują różne, często nieracjonalne strategie obronne, które częstokroć w konsekwencji powodują nasilenie przemocy.

 

 "To był jednorazowy incydent, który więcej się nie powtórzy"

  NIEPRAWDA!!!

Przemoc domowa rzadko bywa jednorazowym incydentem. Jeżeli nie zostaną podjęte stanowcze działania wobec sprawcy - przemoc się powtórzy.

 

"Gdyby ofiara naprawdę cierpiała odeszłaby od sprawcy" 

 NIEPRAWDA!!!

Ofiary naprawdę cierpią, nikt nie lubi być bitym i poniżanym. To, że ofiary nie odchodzą od sprawcy wynika zwykle z ich zależności, z trudności mieszkaniowych, z przekonań odnośnie małżeństwa, z nacisków jakim są poddawane ofiary ze strony sprawcy, a także rodziny, kolegów, sąsiadów. 

 

"Przyczyną przemocy w rodzinie jest alkohol"

"NIEPRAWDA!!!

Nawet uzależnienie od alkoholu nie zwalnia od odpowiedzialności za czyny dokonywane pod jego wpływem. Alkohol jedynie ułatwia stosowanie przemocy, sprawcy często piją po to aby znęcać się i bić swoich bliskich, a stanem nietrzeźwości próbują usprawiedliwić swoje zachowania, by uniknąć odpowiedzialności.

 

"Gwałt w małżeństwie nie istnieje"

NIEPRAWDA!!!

Gwałtem jest doprowadzenie innej osoby do poddania się czynowi nierządnemu lub do wykonania takiego czynu, stosując przemoc, groźbę bezprawną lub podstęp i nigdzie nie jest napisane, że nie dotyczy to osób bliskich napastnika. Każdy ma prawo do decydowania o swoim życiu intymnym, akt ślubu nie odbiera tego prawa.

 

"Osoby używające przemocy muszą być chore psychicznie"

"NIEPRAWDA!!!

Nie ma bezpośredniego związku pomiędzy przemocą a chorobą psychiczną. Przemoc jest demonstracją siły i chęcią przejęcia całkowitej kontroli i władzy nad drugą osobą.

 

Jeśli znane są Ci przypadki przemocy w rodzinie, a boisz się interweniować dzwoń 059 848 01 11


Cechy charakterystyczne przemocy domowej

Przemoc domowa nie jest czynem jednorazowym. Często ma długą, nawet kilkunastoletnią historię. Przemoc domowa zwykle powtarza się według zauważalnej prawidłowości. Cykl przemocy składa się z trzech następujących po sobie faz:

  1. Faza narastania napięcia - początkiem cyklu jest zwykle wyczuwalny wzrost napięcia, narastają sytuacje konfliktowe. Przyczyny napięcia mogą tkwić poza rodziną, czasem są to błahostki, drobne nieporozumienia powodujące wzrost napięcia, zaczyna pojawiać się agresja.

  2. Faza ostrej przemocy - następuje wybuch agresji, sprawca z normalnego człowieka zmienia się kata, może dokonać strasznych czynów, nie zwracając uwagi na krzywdę innych. W tej fazie najczęściej następuje interwencja, ofiary w afekcie decydują się wzywać pomocy, złożyć skargę.

  3. Faza miodowego miesiąca - faza skruchy i okazywania miłości, sprawca jakby na nowo uwodzi ofiarę, zaczyna dostrzegać to co się wydarzyło. Próbuje załagodzić sytuację, przeprasza, obiecuje poprawę, staje się uczynny i miły. Próbuje przekonać ofiarę, że TO się więcej nie powtórzy. Ofiara wierzy, bo wbrew zdrowemu rozsądkowi, w głębi serca tego właśnie pragnie. I nawet jeśli przed chwilą gotowa była uciec - zostaje. Sprawca nie jest w stanie długo wytrzymać w takiej roli. Z jakiegoś powodu napięcie wzrasta i wszystko zaczyna się od nowa.

Bardzo ważnym zjawiskiem jest brak świadków przemocy w rodzinie. Sprawca skutecznie potrafi odizolować ofiary od źródeł pomocy, skutecznie nakłonić je do milczenia, a jeśli ktoś się dowie czy domyśla i chce interweniować, zostaje skutecznie zastraszony. 


Jeśli znane są Ci przypadki przemocy w rodzinie, a boisz się interweniować dzwoń 059 848 01 11


Zachowanie się ofiar przemocy 

Zachowanie ofiar bywa niezrozumiałe, irytujące, zniechęcające do pomagania. Wszyscy, którzy pomagają ofiarom przemocy powinni pamiętać, że są one rozchwiane emocjonalnie, a ich zachowanie to huśtawka.: chcę pomocy - nie chcę pomocy; składam wniosek o rozwód, o wszczęcie postępowania karnego - wycofuję; oskarżam sprawcę - staję w jego obronie; nie wierzę, że się zmieni - wierzę, że się zmieni; chcę, żeby policjanci przyjechali - nie chcę, żeby ktokolwiek się wtrącał... 

Niejednokrotnie podczas interwencji, gdy policjanci zabierają szarpiącego się sprawcę, który dotkliwie pobił żonę i dzieci, ofiara wychyla się przez okno krzycząc do interweniujących policjantów, aby delikatnie obchodzili się ze sprawcą, żeby np. nie uderzył się głową przy wsiadaniu do radiowozu, inna do chwili przyjazdu dokładnie wysprzątała mieszkanie, jeszcze inna przepraszała policjantów, że nie zdążyła umalować posiniaczonej twarzy. Te sytuacje odzwierciedlają do jakiego stopnia ofiary zatraciły zdolność realnej oceny swojej sytuacji i grożącego im niebezpieczeństwa


Jeśli znane są Ci przypadki przemocy w rodzinie, a boisz się interweniować dzwoń 059 848 01 11


Przemoc wobec dzieci

Przemoc wobec dzieci to nie tylko karanie fizyczne, to także przemoc psychiczna, wykorzystywanie seksualne, niezaspokajanie podstawowych potrzeb dziecka.

Panuje dość powszechne przekonanie, że dziecko karze się, zawstydza, straszy dla jego dobra. Dzieci wychowujące się w rodzinach, gdzie występuje przemoc narażone są na dwa rodzaje niszczących doświadczeń. Pierwsze dotyczy dzieci, które są bezpośrednimi ofiarami przemocy, drugie zaś dzieci, które są świadkami przemocy rodziców względem siebie. Wiele dzieci staje się bezpośrednio ofiarami przemocy gdy próbuje powstrzymać sprawcę.

Najbardziej widocznymi i oczywistymi skutkami przemocy są obrażenia cielesne. Nie powinno być problemu z ich rozpoznawaniem. Należy jednak pamiętać, że znacznie bardziej niszczące od urazów fizycznych są skutki psychiczne doświadczanej przemocy. Dziecko żyjące w stanie ciągłego zagrożenia pozbawione jest niezbędnego do prawidłowego rozwoju poczucia bezpieczeństwa, miłości i zaufania.

Przemoc wobec dzieci to:

  • przemoc fizyczna - dzieci bite i maltretowane często są poranione w miejscach zakrytych ubraniem. Można zaobserwować blizny, siniaki, złamania, powyrywane włosy, ślady uderzeń i skaleczeń na plecach, pośladkach, klatce piersiowej, w okolicach genitaliów; małe ślady oparzeń papierosowych na podeszwach stóp oraz inne nietypowe dla danego wieku, które mogą wskazywać na rzucanie, uderzanie. Obrażenia często tłumaczone są przez rodziców jako niezwykła zdolność dzieci do ulegania nietypowym wypadkom. Statystyki podają, że 5 - 10 % dzieci, nad którymi znęcają się rodzice, umiera na wskutek obrażeń.

  • przemoc emocjonalna - prowadzi do zniszczenia pozytywnego obrazu własnej osoby. Typowe zachowania to: odrzucanie, izolowanie, ignorowanie, wyszydzanie, upokarzanie, ciągłe krytykowanie, terroryzowanie, zmuszanie do wysiłku przekraczającego możliwości dziecka. Objawy: zaburzenia mowy i snu, bóle głowy, brzucha, moczenie się rozdrażnienie, stałe poczucie winy, depresja, lęk, częste kłamstwa, ugrzecznione zachowania.

  • zaniedbanie - to ciągłe niezaspokajanie podstawowych potrzeb fizycznych i emocjonalnych dziecka. Objawy: ciągły głód, niedożywienie, niska waga, brudne włosy, brudne i niewłaściwe ubranie, objawy braku opieki medycznej, brak uwagi i zainteresowanie ze strony opiekunów.

  • wykorzystywanie seksualne - o wykorzystywaniu seksualnym mowa jest wtedy, gdy dorosły traktuje dziecko jako obiekt seksualny i posługuje się nim w celu zaspokojenia swoich potrzeb. Wykorzystywaniem seksualnym jest nie tylko stosunek analny, oralny czy genitalny oraz ich usiłowanie, to także dotykanie narządów płciowych, masturbacja, obnażanie się w obecności dziecka czy zmuszanie do oglądania pornografii itp. Ofiarami przemocy seksualnej padają zarówno dziewczynki jak i chłopcy. Z reguły dochodzi do tego bez wykorzystywania siły. Sprawca jest znany dziecku - uwodzi je, przekonuje, szantażuje i wywiera presję posługując się autorytetem i zmusza do milczenia: "Wiesz kochanie, to będzie nasza wspólna, największa tajemnica", "Tatuś / Mamusia kocha tylko Ciebie", "Jeśli mnie zdradzisz, to przyjdzie policja i zamkną mnie do więzienia", "Jeśli komuś powiesz, to zabiję Ciebie i Twoją mamę" itp. Wbrew powszechnemu mniemaniu sprawcami wykorzystywania seksualnego dzieci bywają często kobiety - matki, konkubiny, babcie, a także przyjaciółki rodziny. W zachowaniu dziecka wykorzystywanego seksualnie można zauważyć regres w rozwoju, np. nawrót do ssania palca lub smoczka, zachowania lękowe - dziecko boi się zostawać same, unika dotykania, unika sytuacji, w których trzeba się rozebrać, np. lekcje gimnastyki czy na basenie. Dziecko czuje się napiętnowane, często izoluje się od otoczenia, ma trudności w nawiązywaniu kontaktów z innymi ludźmi. W skrajnych przypadkach dziecko może podjąć próbę samobójczą. Podobne zachowania mogą być oczywiście wynikiem innych urazów, ale trzeba je obserwować pod kątem ewentualności wykorzystywania seksualnego.


Jeśli znane są Ci przypadki przemocy w rodzinie, a boisz się interweniować dzwoń 059 848 01 11


System wsparcia dla ofiar przemocy domowej

Lokalny system wsparcia dla ofiar przemocy domowej to jeden z najbardziej istotnych elementów procedury "Niebieskiej Karty". Skuteczna interwencja powinna przebiegać dwutorowo i powinna obejmować:

  • działania podejmowane wobec sprawcy przemocy domowej, których celem jest w pierwszej kolejności zatrzymanie przemocy;

  • działania podejmowane w celu dostarczenia wsparcia finansowego ofiarom przemocy domowej i pokazania możliwości uzyskania wszechstronnej pomocy 

Poszkodowanym często potrzebna jest pomoc socjalna, materialna, prawna, a przede wszystkim pomoc psychologiczna i wsparcie. Należy pamiętać, że ofiary przemocy doznają ciężkich urazów psychicznych.

Niezmiernie ważna jest współpraca i przepływ informacji pomiędzy różnymi instytucjami i organizacjami zajmującymi się pomaganiem ofiarom przemocy domowej, a co za tym idzie tworzenie koalicji lokalnych. 

Prawo zezwala, a nawet zaleca Policji współdziałanie podczas wykonywania zadań ustawowych z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi. Dla podniesienia efektywności działań policjanci powinni korzystać z pomocy innych profesjonalistów. Zgodnie z ustawą o Policji art. 15 ust. 1 pkt. 6 i ; policjanci mają prawo żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego i są one zobowiązane do udzielania pomocy w zakresie swojego działania i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi oraz zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych, jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby, o udzielenie doraźnej pomocy w ramach obowiązującego prawa.

Dzielnicowy gromadzi w teczce "Przemoc Domowa" wszelkie dokumenty dotyczące działań podejmowanych w związku ze stwierdzeniem bądź podejrzeniem przemocy w rodzinie, tak by w razie konieczności dysponował szczegółowym materiałem dowodowym. Do jego zadań należy również ponowna wizyta u poszkodowanych, najlepiej w czasie nie dłuższym niż trzy dni po interwencji. Ważne jest by na tę wizytę dzielnicowy nie szedł sam, lecz wspólnie z przedstawicielami innych służb. Daje to możliwość dokładniejszego rozeznania potrzeb rodziny dotkniętej przemocą oraz możliwość wspólnego ułożenia planu pomocy 


Jeśli znane są Ci przypadki przemocy w rodzinie, a boisz się interweniować dzwoń 059 848 01 11





Komenda Miejska Policji w Słupsku
al. 3-go Maja 1
76-200 Słupsk
tel. 59 848 01 00
© 2006-2018
Komenda Miejska Policji w Słupsku
Wszelkie prawa zastrzeżone